ساز تار

بسیاری از اساتید و نظریه پردازان موسیقی معتقدند با سازهایی که در بغل گرفته میشوند و دستان نوازنده بر دسته ساز است، ارتباط بیشتری میتوان برقرار کرد. کمی بررسی کردیم و این موضوع را با چند نوازنده تار در میان گذاشتیم تا علت آن ارتباط عمیق را بدانیم. آنها معتقد بودند وقتی به تار زخمه میزنیم، ارتعاش و طنین ایجاد شده از کاسه ساز به بدن ما منتقل میشود. این طنین حس خیلی خوبی را در ما ایجاد میکند و تجربه مشترک دیگر آنها این بود که وقتی مضراب میزنیم و پرده ای از ساز را میگیریم، حس و حال ناب و دلپذیری به ما دست میدهد. و همچنین از این که صدایی را با انگشتان خود تغییر میدهیم حال خیلی خوبی پیدا میکنیم. اگر به شکل ظاهری ساز تار دقت کرده باشید، شبیه به دل است. یا بهتر بگویم شبیه دو قلب است که از نوک به هم متصلند. شاید به این دلیل است که آن را ساز دل مینامند. بسیاری از اساتید موسیقی ایرانی تار را به عنوان مادر سازهای ایرانی میشناسند. صدای تار فراگیر و محزون است و حال و هوای کاملا شرقی دارد. وقتی زخمه یا همان مضراب به تار میخورد، انگار تاریخ و فرهنگ ایرانی پشت این مضراب نهفته است. به دلیل حال و هوای عرفانی و آرام بخش آن بسیاری از عرفا و شعرا و فیلسوفان ارادت خاصی به «تار» دارند.

در تاریخ ایران اساتید زیادی بوده اند که با زخمه زدن بر سیم های تار، دل و جان ما را لرزانیده اند. در اینجا فقط اسم تعدادی از این بزرگان را می آوریم:

غلامحسین فراهانی، نورعلی برومند، حسینقلی خان، سهراب و تهمورس پورناظری، داریوش پیرنیاکان، ارشد تهماسبی، روح الله خالقی، درویش خان، کیوان ساکت، فرهنگ شریف، جلیل شهناز، عبدالحسین شهنازی، ابوالحسن صبا، داریوش طلایی، هوشنگ ظریف، علی اکبر شهنازی، حسین علیزاده، بیژن کامکار، محمدرضا لطفی، مرتضی نی داوود، علینقی وزیری و…

پیشنهاد میکنیم مقاله ای که سایت موسیقی سرود درباره ی ساز تار برای شما تهیه کرده است را مطالعه فرمائید.